Zawodowe choroby płuc. Pojęcie „zawodowych chorób płuc” dotyczy chorób wywoływanych lub pogłębianych przez substancje, z którymi stykamy się w pracy. W broszurze tej przeanalizowano kilka zawodowych chorób płuc, czynniki które mogą je wywoływać oraz opisano, w jaki sposób można walczyć z tymi chorobami. Chlamydiozy to rodzaj chorób wywoływanych przez bakterie z rodzaju Chlamydia. Przenoszą się drogą płciową, a przyczyną choroby jest infekcja wywołana przez Chlamydia trachomatis. Bakterie te mogą powodować różne choroby, takie jak: zapalenie cewki moczowej, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jajowodów czy w końcu zapalenie otrzewnej. Chlamydioza jest chorobą przenoszoną drogą płciową, wywoływaną przez bakterie. Ponieważ zakażenie często przebiega bezobjawowo, nosiciele mogą nie zdawać sobie sprawy, że chorują. Oto kilka najistotniejszych informacji dotyczących chlamydiozy, które warto znać. Chlamydioza jest przenoszoną drogą płciową infekcją Chlamydioza jest uleczalna, ale ze względu na fakt, że bakterie często w organizmie nosiciela występują w stanie uśpienia, choroba może przez długi czas pozostać nierozpoznana. W takiej postaci może ona nie tylko prowadzić do bardzo poważnych późniejszych powikłań, lecz także powoduje narażenie partnerów seksualnych chorej Borelioza (Choroba z Lyme) wywoływana jest przez bakterie przenoszone przez kleszcze. Bakteria Borrelia, może rozwijać się praktycznie we wszystkich narządach, dlatego też grupa powikłań choroby jest bardzo szeroka na przykład są nimi powikłania neurologiczne takie jak: zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, porażenia nerwów. Chlamydioza - Choroby kotów. Chlamydioza – wywoływana jest przez bakterie chlamydia psittaci. Chorują na nią również ludzie – w tej postaci to choroba weneryczna. Kot może zarazić się od opiekuna, ale również opiekun od kota. Dlatego właśnie, jeśli mamy kota z chlamydiozą, należy zachować szczególną ostrożność: myć fuH1. Baza wiedzy Chlamydia trachomatis Chlamydioza (Chlamydia trachomatis) to obok rzeżączki i rzęsistkownicy jedna z najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową. Wywołuje ją bakteria Chlamydia trachomatis. Chlamydiozą zarazić się można głównie przez kontakty płciowe (dopochwowe, oralne i analne). Choć rzadko, ale zdarza się, że do zakażenia dochodzi przez brak odpowiedniej higieny – np. używanie tych samych ręczników, pościeli, czy innych rzeczy osobistych. Istnieje także ryzyko przekazania chlamydiozy dziecku podczas porodu bowiem bakterie mogą przejść z kanału pochwy na dziecko, wywołując zapalenie płuc, a także poważną infekcję oczu. Chlamydioza – podstawowe informacje Co wywołuje chlamydiozę? Chlamydia trachomatis – Gram-ujemna bakteria wewnątrzkomórkowa Czy można ją całkowicie wyleczyć? Tak Jak zdiagnozować chlamydiozę? Najskuteczniejszym badaniem diagnostycznym jest test PCR Jakie są możliwe powikłania nieleczonej chlamydiozy? zapalenie cewki moczowej, zapalenie najądrzy, zespół Reitera, zapalenie szyjki macicy, rak szyjki macicy, niepłodność, poród przedwczesny, zapalenie spojówek u noworodków, zapalenie płuc u noworodków, zespół SIDS. Objawy Chlamydia trachomatis Chlamydioza jest chorobą, która bardzo często przebiega bezobjawowo. U kobiet, czasami występują upławy, ból lub pieczenie przy oddawaniu moczu. Czasami również, obok powyższych dolegliwości, mogą pojawić się bóle w podbrzuszu lub krwawienia między miesiączkami. Problem komplikuje fakt, że powyższe dolegliwości mogą być spowodowane innymi chorobami. Występują również inne objawy, jak: krwawienie z pochwy oraz krwawienie bezpośrednio po stosunku. Czasami objawy chlamydiozy do złudzenia przypominają reumatoidalne zapalenie stawów, co utrudnia rozpoznanie choroby w początkowym stadium – powiedział dr n. med. Igor Michajłowski – specjalista dermatolog-wenerolog z Gdańska Podejrzewasz u siebie chlamydiozę? Skorzystaj ze skutecznego testu i uzyskaj odpowiedź bez wychodzenia z domu. Dowiedz się więcej: Chlamydia Przyczyny zarażenia Chlamydiozą zarażają się przede wszystkim młode, aktywnie seksualne osoby – w szczególności kobiety, które tzw “pigułki antykoncepcyjne” stosują jako jedyną formę zabezpieczenia podczas kontaktu seksualnego, rezygnując z używania prezerwatywy. Często nosiciel bakterii Chlamydia trachomatis przez wiele lat może nie być świadomym zakażenia, (bakterie są w stanie uśpienia), narażając siebie i partnerów seksualnych. To bardzo groźna sytuacja, bowiem chlamydioza może powodować wiele groźnych chorób. U kobiet, w większości doprowadza do zapalenia szyjki macicy lub cewki moczowej. Rzadko, ale zdarza się i nie można tego wykluczyć, że zakażenie obok narządów płciowych obejmie gardło, odbyt czy spojówki. U mężczyzn, natomiast, zakażenie chlamydią przebiega pod postacią nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej. Po mniej więcej dwóch, trzech tygodniach od zakażenia, pojawia się wodnisty, śluzowo ropny, bądź ropny wyciek z cewki moczowej. Dodatkowo, mężczyźni uskarżają się na ból oraz pieczenie w czasie oddawania moczu. Zdarza się natomiast również i tak, że choroba przebiega zupełnie bezobjawowo. Wówczas nieocenione okazują się testy PCR. Specjalnie dla Państwa wygody i komfortu, test na chlamydiozę można zakupić na naszej stronie internetowej. Zamów test na chlamydiozę: Test PCR na chlamydiozę (test PCR Chlamydia trachomatis) Chlamydioza może zostać rozpoznana z praktycznie stuprocentową pewnością dzięki testom opartym na wykrywaniu materiału genetycznego bakterii za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Takie testy są wręcz idealnym rozwiązaniem, kiedy zależy nam na pełnej dyskrecji oraz czasie. Więc jeżeli, odbyli Państwo przypadkowy stosunek seksualny i podejrzewają, że mogło dojść do zarażenia bakterią Chlamydia trachomatis – proszę nie zwlekać i zamówić test PCR. To najnowszej generacji testy, wyróżniające się wysoką czułością, co oznacza, że test wykrywa bardzo małą liczbę bakterii. U kobiet materiał potrzebny do badania uzyskuje się podczas pobrania wymazu z szyjki macicy lub cewki moczowej (pobrania dokonuje lekarz), u mężczyzn wymaz pobiera się z cewki moczowej. Wstydzisz się o tak intymnych sprawach rozmawiać z lekarzem? Nie chcesz skrępowany stać w kolejce do laboratorium, bo obawiasz się, że spotkasz kogoś znajomego? Już tysiące osób zaufało testom, które można zamówić na naszej stronie. Zamówiony zestaw pobraniowy zostanie dostarczony kurierem, a po wykonaniu badań w laboratorium diagnostycznym wynik otrzymasz osobiście lub drogą elektroniczną w postaci dokumentu zabezpieczonego hasłem. Chlamydiozę, jak i inne choroby, należy skutecznie wyleczyć. Nieleczona, prowadzić może do bardzo ważnych powikłań medycznych. Osoby cierpiące na chlamydiozę, zdecydowanie bardziej narażone są na zakażenie się np. rzeżączką, czy też wirusem HIV. Nieleczona lub też nieodpowiednio leczona chlamydioza może być przyczyną zapalenia narządów miednicy – infekcji macicy i jajowodów. U mężczyzn, chlamydioza może wywołać stan zapalny najądrza. Co ważne, zakażenie chorobą może prowadzić do bezpłodności! Dlatego tak ważne jest, aby jak najszybciej podjąć skuteczne leczenie. Nieleczenie choroby może również spowodować rozwój reaktywnego zapalenia stawów, zwanego także zespołem Reitera. Leczenie Chlamydiozy (leczenie Chlamydia trachomatis) Chlamydiozę leczy się antybiotykami. Odpowiedni preparat, jak i dawkę przepiszę lekarz specjalista. W zdecydowanej większości przypadków, dobrze dobrana antybiotykoterapia jest skuteczna, a poprawę kliniczną uzyskuje się w krótkim czasie. W czasie leczenia, należy powstrzymywać się od uprawiania seksu. Co ważne, profilaktycznemu leczeniu powinni również poddać się partnerzy zakażonych osób. Raz przebyta chlamydioza nie zapewnia trwałej odporności, a tym samym występuje ryzyko ponownego zachorowania. Równie ważne, co odpowiednie leczenie choroby jest przede wszystkim jej zapobieganie. Najważniejsze jest, aby podczas przypadkowych stosunków seksualnych zabezpieczać się prezerwatywą oraz regularnie wykonywać badania. W Clinica Dermatologica w Gdańsku możesz skorzystać z profesjonalnego leczenia u doświadczonych lekarzy wenerologów. Zapraszamy! FAQ – chlamydioza 1. Chlamydioza: jak rozpoznać zakażenie? Chlamydioza może powodować różne objawy ze strony układu moczowo-płciowego. U mężczyzn objawia się często wyciekiem z cewki moczowej, bólem i pieczeniem podczas oddawaniu moczu. U kobiet może być przyczyną plamienia lub krwawienia śródcyklicznego, bólów podbrzusza, częstszego oddawanie moczu. W wielu przypadkach chlamydioza przebiega bezobjawowo, przez co wiele osób pozostaje nieświadomych zakażenia i zaraża kolejne osoby – partnerów seksualnych. Istnieje też ryzyko przeniesienia zakażenia na dziecko w trakcie porodu. Wiarygodnym potwierdzeniem zakażenia chlamydią jest test wykonywany metodą PCR – jego czułość i swoistość wynosi ponad 99%. 2. Na czym polega leczenie chlamydiozy? Chlamydioza leczona jest za pomocą antybiotyków przepisanych przez lekarza. Antybiotykoterapię powinna przejść zarówno osoba zakażona, jak i jej partner seksualny. W trakcie leczenia trzeba unikać kontaktów seksualnych. 3. Do jakich powikłań może doprowadzić nieleczona chlamydioza? Wśród konsekwencji nieleczonej chlamydiozy można wymienić: zapalenie cewki moczowej, zapalenie najądrzy i zespół Reitera u mężczyzn, zapalenie szyjki macicy u kobiet oraz niepłodność u obu płci. Ze względu na ryzyko wystąpienia różnych powikłań okołoporodowych, jak i zarażenia noworodka chlamydiozą, kobietom planującym ciążę zaleca się wykonanie testu na chlamydiozę. Bibliografia 1. Pawlikowska M, Deptuła W: Choroby u ludzi spowodowane chlamydiami i chlamydofilami, Postepy Hig Med Dosw. (online), 2007; 61: 708-717 2. Kuch A, Szkaradkiewicz A: Chlamydioza – diagnostyka i leczenie, Przew Lek 2002, 5, 11/12, 88-92 Chlamydioza to niebezpieczna choroba, która niesie za sobą szereg bardzo groźnych powikłań. Wywołują ją gram-ujemne bakterie – Chlamydia trachomatis, które przenoszone są droga płciową. Infekcja przebiega zazwyczaj bezobjawowo, dlatego bardzo rzadko zleca się badania w kierunku Chlamydii. Na zakażenie najbardziej narażone są osoby, które mają wielu partnerów seksualnych. Największą liczbę zakażeń odnotowuje się u osób w wieku 15-25 lat. Mechanizmy obronne nie są wówczas jeszcze całkowicie rozwinięte. Zakazić można się także poprzez używanie przedmiotów higieny osobistej osoby zarażonej lub nawet podczas korzystania z tej samej toalety. U większości osób choroba ta nie daje żadnych objawów (75% kobiet i 50% mężczyzn). Do lekarza zgłaszamy się dopiero zazwyczaj, gdy wystąpią poważne powikłania. Część z nich może nieść za sobą nieodwracalne skutki tj. niepłodność. Objawy chlamydiozy i powikłania. U mężczyzn najczęściej dochodzi do zapalenia cewki moczowej. Główne objawy to: śluzowy lub ropny wyciek z cewki moczowej, pieczenie w cewce moczowej, ból podczas oddawania moczu, zaczerwienienie w okolicy cewki moczowej. Może dojść do obrzęku i bólu jąder, a także do zapalenia najądrzy. U kobiet najczęściej występującym objawem są nietypowe upławy, które mogą pojawić się już po 7-14 dniach od zakażenia bakterią. Innymi objawami są: bóle w nadbrzuszu, ból i pieczenie podczas oddawania moczu, gorączka, mdłości, bóle w okolicy lędźwiowej oraz krwawienia między miesiączkami. Często dochodzi do zapalenia szyjki macicy. Zakażenie Chlamydią bywa czasem mylone z reumatoidalnym zapaleniem stawów, ze względu na podobne objawy, które mogą pojawić się u obu płci. Są to: zapalenie i bóle stawów, zapalenie spojówek oraz zmiany grudkowo- krostkowe na skórze. Objawy te wspólnie określa się mianem zespołu Reitera. Niezdiagnozowana i nieleczona Chlamydioza może prowadzić do groźnych powikłań tj.: nadżerki szyjki macicy cysty zapalenia jajowodów zapalenia okołowątrobowe spadek odporności astma zapalenie miednicy mniejszej zapalenie trzustki lub pęcherzyka żółciowego schorzenia naczyń krwionośnych uszkodzenia mózgu i nerwów bóle głowy zaburzenia psychiczne chroniczne zapalenie gardła Zarówno u kobiet jak i u mężczyzn, Chlamydioza może prowadzić do niepłodności! Zakażenie i ciąża. Zakażenie Chlamydią jest szczególnie niebezpieczne dla kobiet w ciąży. Może dojść do przedwczesnego porodu, a w niektórych przypadkach nawet do śmierci płodu. Przyczyną tego jest zazwyczaj zakażenie górnych odcinków narządu rodnego. Bakteria powoduje przewlekłe stany zapalne miednicy mniejszej, a także uszkodzenia błony śluzowej jajników i jajowodów, co może prowadzić do licznych zrostów, ropni i innych nieprawidłowości, co zwiększa ryzyko ciąży pozamacicznej. Zakażenia macicy mogą prowadzić do nieprawidłowej implantacji zarodka, a w konsekwencji – do poronień. Do zakażenia dziecka może dojść także podczas ciąży lub podczas porodu. Dzieci takie rodzą się często z mniejszą masą urodzeniową. Najczęstsze objawy zakażenia u noworodków to: zapalenia spojówek i gałki ocznej, zapalenie płuc. Diagnostyka. Ze względu na brak objawów, diagnostyka Chlamydiozy jest często utrudniona. Popularną metodą diagnostyczną jest serologiczne oznaczanie przeciwciał IgM i IgG. Można też wykonać badanie na obecność Chlamydii w wymazie z szyjki macicy. Prowadzi się wówczas hodowle komórkowe. Hodowle takie wymagają odpowiednich warunków, ich czułość jest niska i wynosi około 80 %. Często uzyskuje się fałszywie ujemne wyniki, co spowodowane jest nieprawidłową temperaturą podczas transportu. W badaniach serologicznych także napotykamy problemy. Chlamydioza to powszechna choroba, z którą styczność miało wiele osób. Posiadają oni przeciwciała IgG przeciwko chlamydii, mimo iż nie są już chorzy. Dlatego ciężko jest odróżnić osoby chore, od osób które już chorobę przeszły. Najbardziej pewną metodą diagnostyczną jest reakcja PCR, która identyfikuje bakterię poprzez jej DNA. Z pomocą tej metody można zidentyfikować bakterię tuż po zakażeniu, beż ryzyka fałszywie pozytywnych wyników. Leczenie. Chlamydiozę leczy się za pomocą antybiotyków. Najczęściej stosuje się doksycyklinę lub azytromycynę. Kuracja trwa najkrócej 7 dni, zwykle jest to jednak 14 dni lub nawet dłużej. Czas trwania zależy od tego, jak późno zdiagnozuje się chorobę. Leczeniu powinni poddać się oboje partnerzy. Należy też zaprzestać współżycia na okres 2 tygodni. Chlamydioza to najczęstsza choroba bakteryjna przenoszona drogą płciową. Chlamydią można się zarazić jeżeli nie używa się prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych. Mimo szerokiej dostępności środków zabezpieczających choroby przenoszone drogą płciową wciąż pozostają dużym problemem zdrowotnym. Niestety, wielu pacjentów obserwując u siebie niepokojące symptomy wstydzi się udać do lekarza. Takie podejście to błąd! Jeśli chodzi bowiem o choroby weneryczne, objawy mogą dotyczyć nie tylko narządów płciowych, ale całego organizmu, powodując poważne powikłania. Chlamydia – co to jest? Co to jest chlamydia? Otóż chlamydia, zwana także chlamydiozą, to najczęstsza choroba bakteryjna przenoszona drogą płciową. Jest to infekcja wywołana przez bakterie Chlamydia trachomatis. Chlamydioza jest przenoszona poprzez kontakty seksualne jeżeli nie używa się prezerwatywy. Dlatego zachorować może każda aktywna seksualnie osoba. Najbardziej narażone są osoby młode, które często zmieniają partnerów seksualnych. Zakażenie chlamydią występuje również u noworodków, u których do transmisji bakterii dochodzi podczas przechodzenia przez kanał rodny matki. Chlamydia – objawy Chlamydioza najczęściej przebiega bezobjawowo. Większość pacjentów nie ma symptomów zakażenia i jest nieświadoma choroby. Chory dowiaduje się o chlamydiozie dopiero, gdy zaczynają się powikłania. I tak u mężczyzn objawy zakażenia chlamydią najczęściej przyjmują postać zapalenia cewki moczowej, zapalenia najądrzy i gruczołu krokowego. U kobiet objawy chlamydii to zapalenie szyjki macicy, pochwy i zapalenie cewki moczowej. Dodatkowo często występują upławy oraz ból podczas stosunku seksualnego. Chlamydie mogą powodować zapalenia stawów, zmiany w układzie nerwowym oraz spadek odporności organizmu. Chlamydia – leczenie Nieleczona chlamydioza może być przyczyną niepłodności. Stanowi zagrożenie dla przebiegu ciąży – może spowodować poronienie, a u noworodka (jeżeli dojdzie do zakażenia podczas porodu) wywołać zapalenie spojówek lub zapalenie płuc. Leczenie chlamydii prowadzi zazwyczaj lekarz wenerolog. Chorobę leczy się antybiotykami, a terapia trwa minimum tydzień. Przy braku powikłań infekcja zazwyczaj ustępuje w ciągu dwóch tygodni. Leczeniem powinni zostać objęci pacjenci z potwierdzonym zakażeniem chlamydią oraz ich partnerzy seksualni. Partner powinien wykonać badanie na obecność chlamydii, gdyż jeśli jest zakażony, to może ponownie zarazić osobę wyleczoną. Po wyleczeniu infekcji na chlamydiozę można zachorować ponownie, bo przebyta raz choroba nie daje odporności na kolejne zakażenia. Należy pamiętać by stosować odpowiednie środki ostrożności, które pozwolą uniknąć zachorowania. Zaleca się ograniczenie partnerów seksualnych, stosowanie prezerwatyw podczas stosunków, a w przypadku podejrzewania zakażenia chlamydią – zaprzestania współżycia i zgłoszenie się do lekarza. Chlamydia trachomatis – opis zakażenia Bakterie z rodzaju Chlamydia są obligatoryjnymi pasożytami wewnątrzkomórkowymi. Chlamydie nie potrafią syntetyzować własnego ATP (związku, którego rozpad uwalnia energię niezbędną do procesów życiowych każdej żywej komórki)) i czerpią energię z zakażonych komórek. Stąd potocznie mówi się o nich jako o „pasożytach energetycznych”. Rozwiń tekst Chlamydie nie rosną na sztucznych pożywkach, jednak udaje się je hodować in vitro na specjalnych liniach komórkowych. Rezerwuarem Chlamydia jest człowiek i ptaki, ale chorują również inne zwierzęta (np. koty). Cechą charakterystyczną wszystkich chlamydii jest ich cykl rozwojowy, w którym chlamydie występują jako dwie formy: tzw. ciałko podstawowe (elementarne) i ciałko siateczkowate (retikularne). Ciałko podstawowe jest formą zakaźną niezdolną do podziałów, odpowiada więc jedynie za moment zakażenia. Struktura ciałka elementarnego zapewnia dużą oporność chlamydii na czynniki środowiskowe (pozwala na przetrwanie niekorzystnych warunków poza organizmem żywiciela). Ciałko podstawowe ulega adhezji (przylgnięciu do powierzchni komórki nabłonkowej), a następnie wnika do komórki, przekształcając się po kilku godzinach w ciałko siateczkowate. Chlamydia w formie ciałka siateczkowatego charakteryzuje się intensywnym metabolizmem, zdolnością podziału oraz mniejszą odpornością na czynniki środowiskowe i antybiotyki. W wyniku podziału ciałka siateczkowatego może powstać nawet 1000 nowych ciałek podstawowych Chlamydia. Skupisko ciałek podstawowych Chlamydia trachomatis w komórce żywiciela nazywane jest ciałkiem wtrętowym (inclusion bodies) i obserwowalne jest już w mikroskopie świetlnym (optycznym). Rozpad komórki powoduje uwolnienie ciałek podstawowych i prowadzi do szerzenia się zakażenia na inne, zdrowe komórki. Chlamydia trachomatis to jeden z gatunków chlamydii powodujących zakażenia u człowieka. W obrębie tego gatunku wyróżnia się dwa biotypy (TRIC i LGV), w których określono 15 serotypów różniących się budową antygenową. Z tego względu należy brać pod uwagę możliwość uzyskania fałszywie ujemnych wyników badań serologicznych, zwłaszcza przy zakażeniach Chlamydia trachomatis powodowanych przez odmienne niż wykorzystane w teście biotypy lub serotypy chlamydii. Chlamydia trachomatis – objawy i leczenie zakażenia Chlamydia trachomatis – objawy zakażenia: Szczepy Chlamydia trachomatis należące do biotypu TRIC (ang.: trachoma inclusion conjunctivitis) zależnie od serotypu powodują następujące schorzenia u ludzi: Rozwiń tekst Jaglica – przewlekłe zakażenie spojówki i rogówki prowadzące do powstania blizn i utraty wzroku. Występuje endemicznie w krajach o niskim reżimie sanitarnym. Wywoływane jest przez chlamydie należące do serotypu A, B, Ba i C. Zapalenie płuc u niemowląt, wtrętowe zapalenie spojówek u dorosłych, ropno-śluzowe zapalenie szyjki macicy, nierzeżączkowe i porzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, inne zakażenia dróg moczowo-płciowych u kobiet i mężczyzn (np. przewlekłe zapalenia gruczołu krokowego i zapalenie najądrzy, zapalenie jajników i jajowodów oraz zakażenia odbytnicy). Przewlekające się zakażenia Chlamydia trachomatis mogą prowadzić do bezpłodności. U niemowląt do zakażenia dochodzi w okresie porodu. U dorosłych zakażenia zapoczątkowane są przeniesieniem materiału zakaźnego na spojówki lub przez kontakty seksualne. Biotypy wywołujące te zakażenia należą do tzw. serotypów oczno-genitalnych (D, E, F, G, H, I, J i K) i najczęściej występują w Europie i Ameryce Północnej (USA i Kanada). Ziarniniak weneryczny – wywoływany przez tzw. biotyp LGV (serotypy L1, L2 i L3). Jest to choroba przenoszona drogą płciową i charakteryzująca się występowaniem zmian grudkowo-pęcherzykowych na skórze zewnętrznych narządów płciowych oraz powiększeniem (czasem ze stanem ropnym i tworzeniem przetok) pachwinowych węzłów chłonnych. Czasami objawom miejscowym mogą towarzyszyć objawy ogólne (gorączka, bóle głowy, rozbicie). U kobiet chlamydioza powodowana przez serotypy D, E, F, G, H, I, J i K (biotyp TRIC) bardzo często (w około 70% przypadków) przebiega bezobjawowo lub skąpoobjawowo. Nierozpoznane zakażenia Chlamydia trachomatis prowadzą do zakażeń partnerów seksualnych i późnych powikłań. W przypadkach ostrych, objawowych zakażeń u kobiet występować mogą następujące objawy: śluzowo-ropne zapalenie szyjki macicy, ropna wydzielina z pochwy, bóle w dole brzucha, krwawienia międzymiesiączkowe i po stosunkach, dolegliwości i zaburzenia podczas oddawania moczu oraz stany zapalne narządów miednicy małej. Natomiast ostre zakażenia Chlamydia trachomatis u mężczyzn obejmują występowanie następujących objawów: śluzowy wyciek z cewki moczowej, zaburzenia przy oddawaniu moczu (pieczenie w cewce, parcie na mocz), a także zapalenie najądrzy i gruczołu krokowego. Niezależnie od powyższych objawów u obu płci mogą występować: wydzielina i dyskomfort w okolicy okołoodbytniczej, zapalenie spojówek oraz dolegliwości stawowe, ogólne rozbicie i zespół przewlekłego zmęczenia. Chlamydia trachomatis – leczenie zakażenia W leczeniu zakażeń spowodowanych przez Chlamydia trachomatis stosowane być mogą następujące grupy chemioterapeutyków: tetracykliny (doksycyklina, tetracyklina, minocyklina, oksytetracyklina), antybiotyki makrolidowe – azalidy i ketolidy (azytromycyna, klarytromycyna, roksytromycyna, erytromycyna, spiramycyna, telitromycyna, josamycyna), fluorochinolony (ofloksacyna, pefloksacyna, ciprofloksacyna, norfloksacyna, levofloksacyna i moksyfloksacyna). Uwaga: istnieje możliwość szybkiego nabywania oporności na chinoliny, kotrymoksazol, rifampicyna i rifabutyna, chloramfenikol i tiamfenikol (tylko wyjątkowo ze względu na działania niepożądane, doskonała penetracja do ośrodkowego układu nerwowego). Bardzo duże znaczenie ma stopień penetracji poszczególnych chemioterapeutyków do takich struktur jak gruczoł krokowy, jądro, jajnik, itp. Z uwagi na brak ściany komórkowej nieskuteczne pozostają antybiotyki beta-laktamowe (pochodne penicyliny i cefalosporyny). Dość powszechnie uważa się, że ich stosowanie może prowadzić do powstawania atypowych i opornych na działanie innych antybiotyków ciałek siateczkowatych, co może znacznie utrudnić trwałe wyleczenie. Podkreślić należy, że antybiotykoterapia zakażeń bakteriami atypowymi (w tym chlamydiami i mykoplazmami) wymaga długotrwałego i systematycznego stosowania leków. Występowanie nawrotów (niepowodzenie leczenia) wynika najprawdopodobniej z „ukrywania się” chlamydii w postaci ciałek elementarnych, na które antybiotyki nie działają. W ostatnim czasie pojawiają się coraz liczniejsze doniesienia na temat możliwości nabywania przez chlamydie i mykoplazmy odporności na leki przeciwbakteryjne. Ponieważ praktycznie nie dysponujemy metodą ustalenia wrażliwości na chemioterapeutyki dla konkretnego szczepu, antybiotykoterapia zakażeń chlamydiami i mykoplazmami nadal pozostaje terapią empiryczną (tzn. opartą o teoretyczne informacje dotyczące wrażliwości na antybiotyki). Zjawisko narastania oporności na leki skłania też do stosowania połączeń antybiotyków pochodzących z różnych grup farmakologicznych lub sekwencyjnego ich stosowania, podobnie jak ma to miejsce np. w leczeniu gruźlicy. Chlamydia trachomatis - diagnostyka Diagnostyka zakażeń Chlamydia trachomatis obejmuje metody bezpośrednie i pośrednie. Hodowla chlamydii jest bardzo trudna i rutynowo niedostępna (wykonują ją tylko wyspecjalizowane laboratoria na liniach komórkowych, np. komórkach Mc Coya). Rozwiń tekst Materiałem do badań laboratoryjnych w kierunku zakażeń Chlamydia trachomatis mogą być: wymazy z cewki moczowej, pochwy, szyjki macicy, spojówek, odbytu, gardła, wydzielina gruczołu krokowego i pęcherzyków nasiennych, płyn stawowy, maziówka, mocz oraz płyn owodniowy. Wśród metod bezpośrednich najczęściej stosowane są metody wykrywające antygeny chlamydiowe: immunofluorescencja bezpośrednia, testy immunochromatograficzne, a także metody wykrywające DNA bakterii – technika PCR i jej modyfikacje. Jednak zasadniczym warunkiem powodzenia metod bezpośrednich jest prawidłowe pobranie materiału do badań. Ponieważ chlamydie występują wyłącznie wewnątrzkomórkowo (np. w komórkach nabłonka dróg moczowo-płciowych), wymaz musi być pobrany na tyle intensywnie, by pozyskać do badań złuszczające się komórki nabłonkowe. Zbyt delikatne i powierzchniowe pobranie materiału skutkuje uzyskaniem fałszywie ujemnego wyniku. Z powodu tych ograniczeń ocenia się, że czułość metod bezpośrednich wykrywających antygen sięga maksymalnie 50-60%. Metody biologii molekularnej cechują się nieco większą czułością diagnostyczną. Drugą grupę metod diagnostyki zakażeń Chlamydia trachomatis stanowią metody wykrywające rodzajowo i gatunkowo swoiste przeciwciała w surowicy osoby zakażonej. Stosowane są rutynowo takie techniki serologiczne jak immunofluorescencja pośrednia (IIF, IFA, MIF) oraz test immunoenzymatyczny (ELISA) i techniki immunblotingu (Western Blot, Dot Blot). Odczyn wiązania dopełniacza (OWD) obecnie stosowany jest bardzo rzadko. W testach immunofluorescencyjnych używa się jako antygenów komórek wybranych linii zakażonych in vitro (w warunkach laboratoryjnych) chlamydiami. Za złoty standard uważany jest nadal tzw. test mikroimmunofluorescencji (MIF). Metody ELISA wykorzystują jako antygeny: specyficzny rodzajowo lipopolisacharyd (LPS), lizaty bakterii hodowanych na liniach komórkowych lub rekombinowane antygeny białkowe. W przypadku stosowania LPS jako antygenu, typowe są reakcje krzyżowe z innymi gatunkami rodzaju Chlamydia i Chlamydophila, uzyskanie więc dodatniego wyniku w tym teście nie wskazuje jednoznacznie na konkretny gatunek mikroorganizmu. Testy wykorzystujące antygeny białkowe (natywne bądź rekombinowane) są gatunkowo swoiste, jednak należy pamiętać o tym, że wraz ze wzrostem swoistości analitycznej może dochodzić do utraty czułości diagnostycznej (jeśli użyty antygen pochodzi od innego serotypu niż ten, który wywołał zakażenia, możliwe jest uzyskanie fałszywie ujemnego wyniku badania). Dlatego często kojarzy się różne metody serologiczne (np. IIF i ELISA lub ELISA z LPS i ELISA z antygenami białkowymi). Jako testy potwierdzenia stosowane są metody typu immunoblot wykorzystujące rekombinowane antygeny Chlamydia trachomatis (obecnie dostępne testy zawierają jako antygeny białka MOMP, OMP2, TARP, CPAF i HSP60). Pośrednie metody serologiczne pozwalają na wykonanie oznaczeń dla trzech klas przeciwciał – IgG, IgA i IgM. Wykrycie przeciwciał przeciw Chlamydia trachomatis w klasie IgG dostarcza jedynie informacji o zakażeniu, bez bliższych informacji o jego stanie (przebyte lub aktywne). Dodatkowo przeciwciała klasy IgG pojawiają się dość późno od momentu zakażenia. Nie zaleca się więc wykorzystywania oznaczeń w tej klasie do diagnostyki świeżych, ostrych zakażeń. Z drugiej strony stałe (niezmienne) miana przeciwciał IgG mogą utrzymywać się długo po wyleczeniu zakażenia (miesiące, nawet lata). Natomiast przeciwciała IgM występują głównie w pierwszych tygodniach od pierwotnego zakażenia. Jeśli zakażenie przechodzi w fazę przewlekłą, to w miejsce IgM pojawiają się przeciwciała klasy IgA (ich obecność uważana jest za marker aktywnego, przewlekłego zakażenia). Pomocą w monitorowaniu leczenia może być ilościowe ustalenie stężenia (miana) przeciwciał Chlamydia trachomatis. Zdarzają się jednak przypadki przetrwałej produkcji przeciwciał po wyleczeniu, stąd interpretacja wyników musi opierać się również na obrazie klinicznym i być dokonana przez doświadczonego lekarza, znającego zasady interpretacji poszczególnych testów. Unikalne możliwości diagnostyczne w diagnostyce chlamydiozy stwarza metoda EliSpot, która opiera się na ocenie komórkowej odpowiedzi immunologicznej na antygeny Chlamydia trachomatis. Dynamika odpowiedzi komórkowej jest znacznie szybsza niż humoralnej (związanej z wytwarzaniem przeciwciał), co oznacza, że w pierwszym okresie zakażenia szybciej spodziewać się można dodatniego wyniku testu EliSpot niż pozytywnego wyniku badania serologicznego. Podobnie jest też w okresie po zakończeniu leczenia – szybciej spadają wyniki testu EliSpot, niż zanikają przeciwciała IgM lub IgA. W praktyce jednak, ze względu na różnice międzyosobnicze, wskazane jest łączne wykonywanie badań oceniających odpowiedź komórkową (EliSpot Chlamydia trachomatis) i humoralną (serologiczną – np. Chlamydia trachomatis IgM lub IgA). Chlamydioza to jedna z chorób przenoszonych drogą płciową, wywoływana przez bakterie z gatunku Chlamydia trachomatis. Szczep ten jest odpowiedzialny za wywoływanie stanów zapalnych w obrębie narządów rodnych i układu moczowego. Jakie są podstawowe objawy chlamydiozy? Dlaczego tak istotne jest jak najszybsze włączenie leczenia? Czym są chlamydiozy? Chlamydiozy należą do grupy chorób zakaźnych wywoływanych przez bakterie z rodzaju Chlamydia. Wyróżniamy kilka ich gatunków – związane są z wystąpieniem stanu zapalnego w rozmaitych narządach. Za zakażenia w obrębie dróg moczowo-płciowych odpowiadają konkretnie drobnoustroje z gatunku Chlamydia trachomatis, które jednocześnie są najbardziej powszechnymi bakteriami z tego rodzaju. Co ważne, panowie zwykle zapadają na chlamydiozę po osiągnięciu dojrzałości płciowej, zwłaszcza pomiędzy 21. a 25. rokiem życia. Panie również częściej chorują przed ukończeniem 25 lat. Schorzenie leczy się stosunkowo łatwo – jednak pacjenci, u których symptomy nie występują, rzadko zgłaszają się do lekarza i poddają terapii. Tymczasem nieleczona chlamydioza może prowadzić do poważniejszych problemów zdrowotnych. Chlamydia trachomatis – co warto wiedzieć o tej bakterii? Bakteria Chlamydia trachomatis z reguły przenosi się podczas stosunku seksualnego, a w krajach rozwiniętych chlamydioza układu moczowo-płciowego należy do najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową. Niektóre dane wskazują, że w Polsce częstość zakażeń plasuje się na poziomie 20-40 proc. Co ciekawe, ryzyko zakażenia jest wyższe u kobiet – o 3,5 raza w porównaniu do mężczyzn (związane jest to z budową anatomiczną narządów rodnych oraz florą bakteryjną pochwy). Warto jednak zaznaczyć, że według szacunków, nawet 80 proc. zakażonych pań nie odczuwa objawów klinicznych choroby. Chlamydia trachomatis to bakteria gram-ujemna z rodzaju Chlamydia. Należy do tzw. bezwzględnych bakterii wewnątrzkomórkowych, czyli mikroorganizmów, które rosną i namnażają się wyłącznie w komórkach żywiciela. Kiedy wtargnie do organizmu, przyczepia się do komórek, przenika do nich i zaczyna się namnażać. Z krwią roznosi się po całym organizmie. Chlamydia – szczególnie niebezpieczna w ciąży Co ważne, zakażenie chlamydią jest niezwykle niebezpieczne u kobiet ciężarnych. Jest istotnym zagrożeniem dla prawidłowego przebiegu ciąży – jest niebezpieczne zarówno dla płodu, jak i matki. Do związanych z tym powikłań zalicza się poronienia, przedwczesne porody. Co więcej, bakteria może zostać przekazana w czasie porodu (nie tylko fizjologicznego, lecz także w przypadku cesarskiego cięcia) na noworodka i wywołać u niego zapalenie spojówek (zwykle ujawnia się około 5-14 dnia życia dziecka i objawia się śluzową wydzieliną, zaczerwienieniem spojówek oraz obrzękiem), zapalenie płuc (na ogół występuje pomiędzy 2-16 tygodniem życia, zwykle ma łagodny charakter, ale nieleczone może skutkować poważnymi uszkodzeniami układu oddechowego dziecka) i inne, np. stany zapalne gardła, ucha środkowego czy wsierdzia. Objawy zakażenia Chlamydią trachomatis Najpoważniejszym problemem z punktu widzenia epidemiologicznego jest częsty bezobjawowy przebieg zakażenia Chlamydią trachomatis. Wielu pacjentów nie jest więc świadomych obecności infekcji, co powoduje, że podczas kolejnych kontaktów seksualnych dochodzi do rozprzestrzeniania choroby – okres inkubacji wynosi około 7-14 dni od momentu zakażenia. Jeśli wystąpią objawy u pacjentów płci męskiej, są związane z obecnością: stanów zapalnych cewki moczowej – ból podczas oddawania moczu, pieczenie, świąd, bóle podbrzusza i jąder, obecność śluzowo-ropnej wydzieliny, stanów zapalnych najądrzy – intensywny ból zlokalizowany w mosznie z jedno- lub obustronnym obrzękiem, ból podbrzusza, może pojawić się także gorączka,stanów zapalnych gruczołu krokowego – ból prostaty, gorączka, ból w trakcie oddawania moczu oraz stolca, częstomocz, mogą wystąpić także nieprawidłowości w funkcji narządów płciowych, jak np. przedwczesny wytrysk czy niepełny wzwód. Zapalenie najądrzy, jako miejsca magazynowania plemników, może skutkować męską niepłodnością – zaburzone zostają funkcje oraz budowa plemników. W przypadku kobiet najczęściej obserwuje się następujące objawy: upławy,ból, świąd,częstomocz,krwawienia śródcykliczne,bóle odczuwane w obrębie podbrzusza,dyspareunia (bolesność podczas stosunku). Owe symptomy – podobnie jak u mężczyzn – powiązane są zwykle z konkretnymi stanami zapalnymi wywołanymi zakażeniem opisywaną tu bakterią. Skutkiem mogą być stany zapalne gruczołów przedsionkowych pochwy, zapalenie pochwy (często przebiega bezobjawowo), szyjki macicy (w jego przebiegu może pojawić się ból podczas wizyt w toalecie, obrzęk i pęcherzyki występujące na narządzie) czy jajowodów. To właśnie stany zapalne w obrębie ostatniego z wymienionych tu narządów mogą wiązać się z najpoważniejszymi konsekwencjami, ponieważ dochodzi do upośledzenia ich drożności, co z kolei skutkuje trudnościami z zajściem w ciążę. Podstawowymi objawami są wówczas: nasilenie upławów, krwawienia po stosunku (często związane z pojawieniem się nadżerki szyjki macicy) czy ból podczas oddawania moczu. U kobiet mogą pojawiać się także stany zapalne moczowodów, które mogą objawiać się nie tylko bolesnością podczas wizyt w toalecie, lecz także ropomoczem. Co ważne, niektóre dane wskazują, że zakażenie bakterią Chlamydia trachomatis może zwiększać ryzyko raka szyjki macicy. Zakażenia Chlamydią trachomatis – forma przewlekła i powikłania Forma przewlekła zakażenia jest szczególnym zagrożeniem dla płodności. Wiąże się to nie tylko ze wspomnianymi już wyżej uszkodzeniami jajowodów, lecz także ze stanami zapalnymi błon śluzowych macicy, co może skutecznie ograniczać szanse na implantację zarodka. Co więcej, w przypadku przewlekłego zakażenia opisywaną tu bakterią mogą pojawić się także stany zapalne w innych lokalizacjach, np. w stawach czy gardle. Jeśli zaś konkretnie skupimy się na powikłaniach, zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, zakażenia chlamydiowe mogą prowadzić do Zespołu Reitera, który manifestuje się stanami zapalnymi w obrębie spojówek, cewki moczowej i wspomnianych już stawów. W przebiegu choroby obserwuje się również zmiany na skórze i błonach śluzowych – zwłaszcza łuszczycopodobne wykwity o charakterze grudkowo-krostkowym. Nieraz dochodzi do zapalenia gardła (na ogół bez charakterystycznych objawów) lub zapalenia odbytu, któremu towarzyszą uczucie pieczenia oraz śluzowo-ropny wyciek. W przypadku podejrzenia zakażenia chlamydiozą, należy skonsultować się lekarzem ginekologiem, dermatologiem, urologiem lub andrologiem (w przypadku mężczyzn). Diagnostyka zakażenia Chlamydią trachomatis Postawienie diagnozy chlamydiozy jest stosunkowo trudne, zwłaszcza przy bezobjawowym przebiegu. Sugerować mogą ją nawracające zakażenia w obrębie miednicy mniejszej czy przewlekły zespół bólowy miednicy. Badanie w jej kierunku jest również często wykonywane jako element diagnostyki niepłodności. Wstępną diagnozę stawia się na podstawie wywiadu z pacjentką lub pacjentem oraz obserwacji zgłaszanych objawów. Powinno się wykluczyć inne infekcje intymne, jak rzeżączka czy rzęsistkowica. Niezbędne jest też przeprowadzenie badań laboratoryjnych. Można wykorzystać testy mające na celu wykrycie przeciwciał przeciwko antygenom bakteryjnym, wytworzonym przez organizm w surowicy krwi lub badania molekularne, wykrywające materiał genetyczny bakterii w wymazie z szyjki macicy czy cewki moczowej. U mężczyzn materiał do badań pobiera się z ujścia cewki moczowej (rzadziej z odbytu). Można przebadać też poranną próbkę moczu. Co istotne, za złoty standard uznaje się w tym zakresie hodowlę komórkową – jak podają szacunkowe dane, jej czułość wykrywania zakażenia waha się na poziomie 70-80 proc. Leczenie chlamydiozy narządów rodnych Chlamydie to bakterie, więc podstawą leczenia jest antybiotykoterapia (głównie są to antybiotyki z grupy makrolidów, tetracyklin oraz niektórych fluorochinolonów) – trwa ona minimum 7 dni. Pamiętajmy, że ze względu na możliwy przebieg bezobjawowy, powinni zostać przeleczeni także wszyscy partnerzy seksualni osoby zakażonej, z którymi współżyła w okresie wylęgania patogenu. Do czasu wyleczenia obowiązuje też bezwzględna abstynencja seksualna. Niestety, chlamydioza ma tendencję do nawrotów, co czasem wiąże się z koniecznością ponownej antybiotykoterapii. Co istotne, objawy zakażenia u kobiet (jak ból, pieczenie, świąd, obrzęki, zaczerwienienie, upławy) można łagodzić, przemywając zewnętrzne narządy płciowe roztworem chlorowodorku benzydaminy. Warto jednak pamiętać, że prawdziwym wyzwaniem jest zwalczanie powikłań chlamydiozy, takich jak niepłodność na skutek zapalenia najądrzy czy jajowodów. Profilaktyka – jak zapobiegać zakażeniom chlamydii Podstawą jest fakt, że przed odbyciem stosunku (zwłaszcza przygodnego) warto pomyśleć o zabezpieczeniu, które pozwoli zminimalizować ryzyko zachorowania nie tylko na chlamydiozę, lecz także inne choroby przenoszone drogą płciową, w tym zakażenie wirusem HIV. Najważniejsza jest w tym zakresie prezerwatywa – pamiętajmy, że inne środki antykoncepcyjne, które mają uchronić przed nieplanowaną ciążą, jak np. tabletki hormonalne, nie strzegą przed chorobami wenerycznymi. Chcąc ustrzec się przed zakażeniem, warto poznać czynniki, które zwiększają jego ryzyko: wczesny wiek rozpoczęcia współżycia,duża ilość partnerów seksualnych,częste zmiany partnerów,partnerzy z grup ryzyka zakażenia,niestosowanie barierowych środków antykoncepcyjnych – np. wspomniane wyżej prezerwatywy. Co więcej, zainfekowaniu sprzyja też menstruacja, pozostałości po poronieniu czy różnego rodzaju zabiegi wewnątrzmaciczne. W tych przypadkach należy zachować szczególną ostrożność. Pawlikowska, M., Deptuła, W., Choroby u ludzi spowodowane chlamydiami i chlamydofi lami, Postępy Higieny i Medycyny Doświadczalnej (online), 2007; 61: 708-717 [dostęp: Chudzicka-Strugala, I., M. Karpiński, T., Zeidler, A., Szkaradkiewicz, A., Pawelczyk, L., Banaszewska, B., (2014). Występowanie zakażeń Chlamydia trachomatis u kobiet z niepłodnością w Polsce, Ginekologia polska. 85. 843-846 [dostęp: Choroszy-Król, I., Bober, T., Frej-Mądrzak, M., Chlamydia trachomatis – aspekty kliniczne i terapeutyczne, Family Medicine & Primary Care Review 2013; 15, 3: 447–449 [dostęp: Filipp, E., Niemiec, Kowalska, B., Pawłowska, A., Kwiatkowska, M., Zakażenie Chlamydia trachomatis u aktywnych seksualnie nastolatek, Ginekologia polska 2008, 79, 264-270 [dostęp:

chlamydioza to choroba powodowana przez bakterie